Posted in Notes, Uncategorized

a birthday worth celebrating !

I celebrated my first birthday away from my parents n Kerala. I was about to have a normal day at home, not knowing much about the current place Bangalore. But, I cudnt.. because my 28 years questioned my situation.On my birthdays, I used to have a drive in my car with a share from my purse and I used to buy food, good food ! I kept them in my backseat and I never returned with them. A temple ground , bus stand or Kottayam railway station was enough to distribute them. And then I return home with a smile, the smile my parents always love !  I never used to have a great bank account or a filled pocket, even when I was super busy in my career! Especially in December, I will be struggling for anything that is costly 🙂  Thanks to my profession and parents, I have been living like a princess and now to my partner, for keeping me just the same !

filling the balloon with love !

So on my birthday, I bluntly asked him.. ”can you take me to an old age home?”.

Google gave us many ( ahh.. we have created many )!

smiles from the heart :)
smiles from the heart 🙂

When I stepped inside that building, I expected sad ,lonely faces. A small girl was playing in the hall area, in skirt and blouse with a woolen sweater on. Looking at me, she smiled and wished us ‘sai ram’. Founder Shashi mam welcomed us with a warm smile. In her office, I met a teenage girl Shilpa, together they explained about Sri Sai Krupa Charitable Trust.

love !
love !

The day went fast, I met all the inmates, talked to them, all of them blessed me.

I have been visiting the similar kind of places back in Kerala, they all somehow reminded me about the struggles and unfortunate lives around. Here I saw people from different states, who speak different languages. A boy named John who speaks Tamil, was taking care of many things from arranging chairs to cleaning hands of his younger sisters. I was shocked to see his helping mentality and kindness towards others. My eyes were filled when he served me a piece of cake, came back again and again if I would like to have more. When he was having lunch,I asked him to have more, he did, but only after finishing the whole food in his plate. He knows the value.. he has been taught like that.

everyone here looked happier n brighter.. they just need little support n love :)
everyone here looked happier n brighter.. they just need little support n love 🙂

I could meet only the new admission kids, rest of them were having their day at school. I saw them returning home as a group, cleaning their feet and then getting inside with lot of smiles and energy. For them, its a regular day, with routines. They learn arts, they practice yoga everyday.. they go through Bhagavad Gita and yes, they live a disciplined life.

i ddnt miss my achan's regular chocolate cake this time,they kept me happy n content :)
i ddnt miss my achan’s regular chocolate cake this time,they kept me happy n content 🙂

About the old folks there, none of them are perfectly healthy, some are bedridden, some blind, some paralyzed.. but each one of them has a smile.

Founder of the trust, Mrs. Shashi mam , their amma !
Founder of the trust, Mrs. Shashi mam , their amma !
i want to see them , celebrating their bdays n helping their brothers n sisters in future!
i want to see them , celebrating their bdays n helping their brothers n sisters in future!

I only had one thing in my mind, unanswered, I even asked Shashi mam.. that how are they able to keep this house, without having a great bank balance or support.. they dnt get help from NGO’s , they dnt have wealthy sponsors coming in, its just their household money which is not that much ! She smiled.. and in reply ..

”You can see, I have 25 kids and I have so many elders to take care of, sometimes we do get worried, perplexed about the expenses on food ,medicines etc.. but then suddenly one day, a lady or gentleman like you comes in, spends time with us, celebrates and share love, then we get recharged, we just feel fine and we move ahead with our mission.”

smiles stronger than mine.. minds prettier than mine !
smiles stronger than mine.. minds prettier than mine !

She shook me with that moment! She did not ask me donation or help. But, she earned a human being, who will return with more 🙂 even the smiles or the money she gets in future 🙂

Almighty gives us moments where we feel full without having a morsel.. :)
Almighty gives us moments where we feel full without having a morsel.. 🙂

A day worth living.

when u talk to them you will know, not how lucky we are, but how incomplete we are ..
when u talk to them you will know, not how lucky we are, but how incomplete we are ..

happy birthday to a happier me !! 🙂

Posted in Notes, people, Scribblings

സ്വപ്നങ്ങളുടെ സന്ദര്‍ശനം

mist
ഡയറിയില്‍ 2010 ഏപ്രില്‍ 24 തീയതിയിലെ പേജ് എടുക്കുമ്പോള്‍ എന്തെഴുതണം എന്ന് തെല്ലും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഹിന്ദിയിലും ഇംഗ്ലീഷിലുമായി ചെറു
കവിതകളല്ലാതെ മലയാളത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ഡയറിയില്‍ കുത്തിക്കുറിക്കാന്‍ഇന്നേവരെ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.ചെറുതിലെ, തലേനാള്‍ കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുത്തു നോട്ട്ബുക്കുകളുടെ കോണില്‍ കുറിച്ചിട്ടിരുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ഇപ്പോള്‍ കടലാസുകളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ ചില സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തിരികെ വിളിക്കും. ചിലത് ആട്ടിയകറ്റും ചിലപ്പോള്‍ കൂടെയിരുന്ന് സല്ലപിക്കും.

ഇന്നലെ അമ്മയോടൊപ്പം കോട്ടയം നഗരം ചുറ്റിയപ്പോള്‍ വാങ്ങിയ ‘വനിത’ യിലെ മൂന്നു പേജുകള്‍ . അമ്മ വായന കഴിഞ്ഞ് എന്‍റെ കിടക്കമേല്‍ ഇട്ടു പോയി. അസൈന്മെന്റ്സ് കിടക്കമേല്‍ ഇരുന്നും കിടന്നും പിന്നീട് നിലത്തിരുന്നും ഒക്കെയാണ് എഴുതാറ്. ബോറടിച്ചപ്പോള്‍ വനിത വായിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ ലേഖനം വായിച്ചതും കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി .

ജി.എ ലാല്‍
ഞാന്‍ ടെലിവിഷന്‍ സീരിയലുകളില്‍ അഭിനയിച്ചു തുടങ്ങിയ വര്‍ഷം മരണം കൊണ്ടുപോയ തിരക്കഥാകൃത്ത്. ഒരിക്കല്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത , സംസാരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത , പക്ഷെ എന്റെ എത്രയോ കണ്നീര്‍ത്തുള്ളികളുടെ അവകാശി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിധവ അജിതചേച്ചിയെപറ്റിയുള്ള ഒരു ലേഖനമായിരുന്നു അത്. എനിക്കവരെയും പരിചയമില്ല. അവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ ആകസ്മിതയ്ക്കും വിങ്ങലിനും ഒപ്പം മൂന്ന് പേജുകളില്‍ അങ്ങിങ്ങായി കണ്ട ഒരു മുഖം.. ആദ്യമായി അതേ പേര് കാണുന്നതിനു മുന്‍പ് നെഞ്ചിലുണ്ടായ ഞെട്ടല്‍ ഇന്നുമോര്‍ക്കുന്നു.

പ്ലസ്‌ ടുവിനു പഠിക്കുന്ന കാലം. ഒരു ഡിസംബര്‍.. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മാസം..

തണുത്ത ഒരു വൈകുന്നേരം മുറ്റമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ ടീവിയില്‍ നിന്ന് കേട്ട കവിതയിലെ വരികള്‍ കേട്ട് നിന്നു. എനിക്ക് മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതെന്നു കരുതിയ അതേ നാല് വരികള്‍ .. ഇത്ര കൃത്യമായെങ്ങനെ ഒരാള്‍..? അകത്തേക്കോടി ടിവിക്ക് മുന്നിലിരുന്നു. അതൊരു ടെലിഫിലിമായിരുന്നു. പേര് ‘ഡിസംബര്‍ മിസ്റ്റ്’.

നായകന്‍ കവിതയിലെ നാല് വരികള്‍ ഉരുവിട്ടു ആര്‍ട്സ് കോളേജിലെ ക്ലാസ് റൂമില്‍ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നില്‍ക്കുന്നു. തുടക്കം കാണാനായില്ലെങ്കിലും പിന്നീടു കണ്ട ഓരോ രംഗങ്ങളും ഞാനങ്ങേയറ്റം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. വിളക്ക് വയ്ക്കാന്‍ അമ്മ വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടും എഴുന്നേല്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ ടൈറ്റിലുകള്‍ക്കായി കാത്തിരുന്നു. കഥ,സംഭാഷണം : ജി.എ ലാല്‍
സംവിധാനം: സജി സുരേന്ദ്രന്‍.
എന്റെ പ്രിയവരികള്‍ പാടിയ നായകന്‍റെ പേരും ശ്രദ്ധിച്ചു.. അനൂപ്‌ മേനോന്‍.
എന്തുകൊണ്ടതേ വരകള്‍ എന്ന് ചോദിക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹമിന്നില്ല.

പിന്നീടു പലരില്‍ നിന്നായി അദ്ദേഹത്തെകുറിച്ചു കേട്ടു. ഒരുപാട് സ്നേഹത്തോടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളോടുള്ള അകമഴിഞ്ഞ ബഹുമാനത്തോടെ ചിലര്‍. രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനേക്കൂടി അദ്ദേഹം തന്നു. സജി സുരേന്ദ്രന്‍. ഞങ്ങള്‍ പരിചയപ്പെടാനുള്ള ആകെയൊരു കാരണം ആ നാല് വരികളായിരുന്നു.. പിന്നീടു പലപ്പോഴായി സംസാരങ്ങളില്‍ കടന്നു വന്ന ആ പേരും.

ഡിസംബര്‍ മിസ്റ്റിന്‍റെ ഒരു കോപ്പി എന്റെ കൈയിലുണ്ട് ഇപ്പോള്‍. ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയും വരാനുള്ള ആകസ്മികതകളുടെ തുടക്കത്തിന്റെ ഓര്‍മയ്ക്ക്.

ഓരോ ഡിസംബര്‍ വരുമ്പോഴും .. നനുത്ത സായാഹ്നങ്ങളില്‍ മുറ്റത്തു നില്‍ക്കുമ്പോഴും മനസിലേക്കോടിയെത്തുന്ന ആ നാല് വരികള്‍.

”കനകമൈലാഞ്ചി നീരില്‍ തുടുത്ത നിന്‍
വിരല്‍ തൊടുമ്പോള്‍ കിനാവു ചുരന്നതും
നെടിയ കണ്ണിലെ കൃഷ്ണകാന്തങ്ങള്‍ തന്‍
കിരണമേറ്റെന്‍റെ ചില്ലകള്‍ പൂത്തതും..” (ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് / സന്ദര്‍ശനം)

Posted in Notes, Uncategorized, writer

ഭ്രാന്തിന്‍റെ ഒരു വര്‍ഷം

ഭ്രാന്തിന്‍റെ ഒരു വര്‍ഷം.
രണ്ടായിരത്തിപ്പതിമ്മൂന്നാം ആണ്ട്. ഉച്ചരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കിലും പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവും, അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ മാറുമ്പോള്‍ കൂടെ ഞാനും മാറുന്നുവെന്ന സത്യവും, നഗരത്തിന്‍റെ ഒത്ത നടുവില്‍,പടുകൂറ്റന്‍ കെട്ടിടത്തിന്‍റെ ഒരു കോണില്‍ ഇരുപത്തിയാറ് വര്‍ഷങ്ങളുടെ അറിവില്ലായ്മയും നന്മയും പ്രണയവും, തെല്ലും മാറാതെ, മനസ്സും ബുദ്ധിയുമായി നിരന്തരം മല്ലിട്ട പന്ത്രണ്ട്‌ മാസങ്ങള്‍.
ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പ് കൊച്ചിയിലേക്ക് താമസം മാറുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ഭയം പ്രതീക്ഷയേക്കാള്‍ ഒരു പടി മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്‍ വിവാഹിതരായി പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്ന നേരത്ത്,മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ സമയമാവശ്യപ്പെട്ടു നിന്ന എന്നെ കൊച്ചിയില്‍ എത്തിച്ച ഏതോ ഒരു ശക്തി.. പിതാവിനൊപ്പം ഞാന്‍ കാണുന്ന ശിവശക്തിയാവാം.. ഓരോ നിമിഷവും, ദാ, ഇതെഴുതുമ്പോള്‍ പോലും എന്നെ എനിക്ക് സമീപം എവിടെയോ ഉണ്ട്. രണ്ടു മുറികളും നീണ്ട ഒരു ഹാളും അടുക്കളയും .. പിന്നെ എന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരിയാക്കിയ, മടുപ്പിക്കാത്ത, ബാല്‍ക്കണിയും. ഫ്ലാറ്റിലെ ജീവിതം അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു ആദ്യമൊക്കെ. കോട്ടയത്തെ റബ്ബര്‍തോട്ടത്തിനു നടുവിലിരിക്കുന്ന വീടും.. പിന്നിലെ കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന പഴയ കുളവും, അമ്പലവും, ഒരു കോണിലെ എന്റെ മുറിയും കുറച്ചു പുസ്തകങ്ങളും!! തിരികെ വിളിച്ചു.. പല തവണ.

ഉറക്കം വരാതെ ഫര്‍ണീച്ചറുകളില്ലാത്ത ഫ്ലാറ്റില്‍ , അരണ്ട വെളിച്ചവും പുറത്തെ ശാന്തതയും കണ്ടിരുന്നു. പകലുകളില്‍ ഉറങ്ങി രാത്രികളില്‍ സിനിമകള്‍ കണ്ടും വായിച്ചും കുത്തിക്കുറിച്ചും ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. പതിയെപ്പതിയെ ഞാന്‍ താളം കണ്ടെത്തി. നഗരത്തിന്‍റെ നടുവില്‍ എനിക്കുമാത്രമായൊരു ലോകം. പുതിയ ജീവിതങ്ങള്‍ കണ്ടു, ചിലത് ഞെട്ടിച്ചു, ചിലത് മറന്നു. പക്ഷെ പ്രണയം എന്ന വാക്ക് മാത്രം മാറി നിന്നു. ടെലിവിഷനിലുള്ള ജോലി ഒഴിച്ചു നിര്‍ത്തിയാല്‍, പുറത്തേക്ക് പോക്ക് സിനിമ കാണാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കള്‍ കുറവ്, കാരണങ്ങള്‍ കുറവ്. പുറം ലോകം ഞാന്‍ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്നു കണ്ടു.

എനിക്കറിയാത്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്നിലുണ്ടെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങി. എഴുതിയത് കീറിക്കളഞ്ഞു ശീലമുള്ള ഞാന്‍ , ഇവിടെ വന്നു ആദ്യമെഴുതിയ കഥ പല കഷണങ്ങളായി താഴേക്ക്‌ പറത്തിയിട്ടുണ്ട്. പിറ്റേദിവസം അതിരാവിലെ അവ പെറുക്കിയെടുത്ത് അതെ കടലാസ്സു കഷണങ്ങളില്‍ തല ചായ്ച്ച് ഉറങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്. ഭാഷ നല്ലതല്ല, കഥകള്‍ വികലമാണ്, എനിക്ക് പറ്റിയ പണിയല്ല.. പക്ഷെ എനിക്ക് എഴുതിയേ തീരൂ. കാരണം എനിക്ക് പറയാനുണ്ട്. കാരണം ഞാന്‍ നിറയെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണുന്നു. കാരണം ഞാന്‍ ചിരികളെക്കാള്‍ കണ്ണീരില്‍ ജീവിതം കാണുന്നു.

ഈ ബ്ലോഗും ഒരു വര്‍ഷവും ഇവിടെ തീരുന്നില്ല. എന്റെ ഭ്രാന്ത് എന്‍റെ ജീവിതം തന്നെയാണ്‌. ഈ വര്‍ഷം, കവിതയെന്നു അച്ഛന്‍ പേരിട്ടു വിളിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തില്‍ വെളിച്ചം പകര്‍ന്ന നാളുകളാണ്.. അവ തന്ന മയക്കം മാറാതെയിരിക്കട്ടെ.. കടലാസ്സുകളില്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ പ്രണയം നിറയ്ക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്ന ആ ദിവസ്സം, അന്ന് മാത്രം ഞാന്‍ പറയും, 2013 അവസാനിച്ചു.. ഇനി പുതിയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എന്ന്! അതുവരെ.. ഭ്രാന്ത് തുടരും.. പ്രണയത്തിന് പിന്നാലെ..

കവിത നായര്‍.

Posted in Notes, people, Scribblings, Uncategorized, writer

കഥകളിലെ മുത്തശ്ശി

വെഞ്ചാമരം പോലെ മുടി, ചുളുങ്ങിച്ചുരുങ്ങിയ ദേഹം, കനിവുള്ള കണ്ണുകളും ഇടറിയ ശബ്ദവും- പേര് മുത്തശ്ശി.

സൂര്യനും ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രങ്ങളും , മഴയും മഞ്ഞും കാറ്റും പിന്നെ അമ്മയും.. ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാതെതന്നെ നമുക്ക് കിട്ടിയ കുറെ അത്ഭുതങ്ങളുണ്ട്. പക്ഷേ ഇത്തിരികൂടി ഭാഗ്യമുള്ളവര്‍ക്കെ മുത്തശ്ശിയെ കിട്ടൂ. നാലുകെട്ടും പടിപ്പുരയും മണിച്ചിത്രപ്പൂട്ടും ഒക്കെ പുനര്‍ജീവിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു മുത്തശ്ശിയെ കിട്ട്വോ ഇക്കാലത്ത്?! മുകളിലിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആ ആര്‍ക്കിടെക്റ്റ് വിചാരിച്ചാലും നടക്കില്ല. ഒരു മരണം നടക്കുമ്പോള്‍ രണ്ടു ജനനം നടക്കുന്ന ഈ ഭൂമുഖത്ത്, ഒരു മുത്തശ്ശി പോവുമ്പോള്‍ പകരം ആരുമില്ല. സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നീരൊഴുക്ക് നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ.. നന്മയുടെ ആഴക്കടലില്‍ നിന്നും ഒരു കുമ്പിള്‍ കുറയുന്നതുപോലെ.

പ്രായമായ ഇന്നത്തെ സ്ത്രീയും മുത്തശ്ശിയും തമ്മില്‍ ഒരുപാട് വ്യത്യാസങ്ങളില്ലേ.. തൈലവും കുഴമ്പും കാച്ചെണ്ണയും ഒരുഭാഗത്ത്‌ ,ആന്റി എജിംഗ് ക്രീമുകളും വാസെലിനും ഹെയര്‍ ‌‌ൈഡയും മറുഭാഗത്ത്‌. ഇന്നലെയുടെ ബാല്യവും കൌമാരവും ഗാര്‍ഹാസ്ത്യവും മാറിയതിന്റെ കൂടെ വാര്‍ധക്യവും മാറി. അങ്ങനെ മുണ്ടും നേര്യതും ഉടുത്തു രാമായണം വായിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശി ഓര്‍മ്മകളില്‍ മാത്രമാവുന്നു.

പാടവും പുഴയും കടന്ന്, മലകളും പാലങ്ങളും കടന്ന്..അങ്ങകലെ മുത്തശ്ശിയുടെ വീട്. തിരക്കുകള്‍ മാറ്റിവച്ച് ഓടിവരുന്നതും കാത്ത്, പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും പ്രാര്‍ത്ഥനകളുമായി ഒരു മുഖം.

”രണ്ടീസായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു ന്‍റെ കുട്ടീ നീ വരുംന്ന്.”

വാതവും നടുവേദനയും ഒക്കെ മറന്ന്, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം പാകം ചെയ്തുതന്ന്‍ മുന്നിലിരുന്നു കഴിപ്പിക്കും. വിശേഷങ്ങളും നാട്ടുവര്‍ത്തമാനങ്ങളും ആവലാതികളും ആശങ്കകളും ഒക്കെപ്പറഞ്ഞു മുത്തശ്ശി അങ്ങനെയിരിക്കും .. സ്റ്റോക്ക്‌ എക്സ്ചേഞ്ചിലെ കയറ്റവും ഇറക്കവും , ബിസിനെസ്സും ,തകര്‍ന്ന ബന്ധങ്ങളും മറച്ചുപിടിച്ച് മുത്തശ്ശിക്ക്‌മുന്നില്‍ നമ്മളും. ചുക്കിച്ചുളുങ്ങിയ വയറ്റില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് കിടക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണിനുള്ളിലേക്ക് തണുപ്പ്കയറും . ചെറിയ മയക്കം കഴിഞ്ഞുണരുമ്പോള്‍ തോന്നും.. ഇത്രനാളും ഉറങ്ങാതെ പോയ രാത്രികള്‍ക്ക് പകരമായി എന്ന്.

തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍, പറയാത്ത വിഷമങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞതുപോലെ മുത്തശ്ശി പറയും..

”എല്ലാം ശരിയാവും കുട്ട്യേ, നല്ലതേ വരൂ”.

ക്ഷീണിചൊട്ടിയ കവിളുകളും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും നമ്മെ യാത്രയാക്കും.തിരികെപോകുമ്പോള്‍ മുത്തശ്ശി മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കും. പക്ഷെ ആ തലോടലില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയ ഉന്മേഷം,അത് പോവില്ല. വിലനിലവാരസൂചികയില്‍ ജീവിതം നിന്നാടുമ്പോള്‍ ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ മുത്തശ്ശി വീണ്ടും വരും, നിശബ്ദതയായി..നെടുവീര്‍പ്പായി..സ്വപ്നങ്ങളായി.

വിഷാദരോഗങ്ങളും ആത്മഹത്യകളും ചതിയും കൊലപാതകങ്ങളും കൂടുമ്പോള്‍ അതേ ത്രാസിന്റെ അങ്ങേത്തട്ടില്‍ നോക്കൂ .. അവിടെ മുത്തശ്ശിയില്ല.. അവര്‍ പറഞ്ഞുതന്ന നന്മയുടെ കഥകളില്ല.. വിശ്വാസവും കരുണയും സ്നേഹവുമില്ല. ഇതൊന്നും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാന്‍ നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മുത്തശ്ശിക്ക് സാധിക്കുന്നുമില്ല!!

Posted in Notes, people, Scribblings, Uncategorized

കണ്ണാടി

ആദ്യമായി കണ്ണാടിയില്‍ അവളുടെ മുഖം കാണിച്ചുകൊടുത്തത് ഒരുപക്ഷെ അമ്മയാവാം. കണ്ണാടിയും അവളും തമ്മില്‍ ഒരുപാട് ചിരിയുടെയും കണ്ണീരിന്‍റെയും ബന്ധമുണ്ട്. കുഞ്ഞുനാളിലെ അമ്മ തൊട്ടുതന്ന വലിയ പൊട്ടും നീട്ടിയെഴുതിയ കണ്ണുകളും അവള്‍ കണ്ടത് അങ്ങനെയാണ്. അതേ അമ്മ വഴക്കുപറഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ ഓടിവന്നു കരഞ്ഞുതീര്‍ത്തതും അതേ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലിരുന്നാണ്. എങ്ങലടിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയിലെ അവള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയാവും.. സങ്കടം കുറയും.. പിന്നീട് കുറേനേരം കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും, പതുക്കെപ്പതുക്കെ മുറിക്കു പുറത്ത് അമ്മയും സന്കടപ്പെടുന്നുണ്ടാവും എന്നോര്‍ക്കും.

സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ ധൃതിപിടിച്ചു പലദിവസവും കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കാതെ ഇറങ്ങി ഓടിയിട്ടുണ്ട്. പിറന്നാള്‍ ദിവസം പക്ഷെ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി ചിരിയോടെ ഉറപ്പുവരുത്തിയേ ഇറങ്ങൂ. പുതിയ പട്ടുപാവാടയും ദാവണിയും മുല്ലപ്പൂവും ചന്ദനവും.. ഒക്കെയും കണ്ണാടിയില്‍ കണ്ടു. ആദ്യമായി ഒരാള്‍ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞ ദിവസം അവളുടെ ചിരി കൂടുതല്‍ ഭംഗിയോടെ കണ്ണാടിയില്‍ പതിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷെ അവള്‍ പ്രണയിച്ചത് കണ്ണാടിയിലെ അവളുടെ ചിരിയേയാവം.. അല്ലെങ്കില്‍ അത് പൊയ്പോയപ്പോള്‍ അതേ കണ്ണാടിയില്‍ അവള്‍ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും കണ്ണാടിയിലെ തന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ സ്വയം പ്രയത്നിച്ചു. പുതിയ ജോലി..പുത്തന്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ .. പുതിയ ബന്ധങ്ങള്‍….

ഓരോ ദിവസവും രാത്രി, ഉറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലുള്ള അവളുടെ നിമിഷങ്ങള്‍ . വേഷങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവച്ച , മുഖംമൂടി ഊരിവച്ച, വിവസ്ത്രയും ദുഖിതയുമായ ഒരാത്മാവ്. തെല്ലും ഭയമില്ലാതെ ചിലപ്പോള്‍ .. അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷത്തോടെയും അഹങ്കാരത്തോടെയും ചിലപ്പോള്‍ .. ഒരുപാട് നോവിക്കപ്പെട്ട് മറ്റുചിലപ്പോള്‍ ..

വിവാഹദിവസം ഒരുങ്ങിയിറങ്ങുംമുന്‍പേ അവളുടെ മുഖത്തെ സ്വപ്നങ്ങളും, പിന്നീടൊരു ദിവസം, അവളുടെ ഉള്ളില്‍ വളരുന്ന ജീവന്‍റെ തുടിപ്പും കണ്ണാടി വായിച്ചെടുത്തു.. മാസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം കൈയില്‍ അതേ ജീവനെ എടുത്തു കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില്‍ നിന്നപ്പോള്‍……… ..

അമ്മയെ കണ്ടു. അവളുടെ അമ്മയെ.. അവളിലെ അമ്മയെ.

പിന്നീട് പലപ്പോഴും കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കാതെ.. ചിരിയും കരച്ചിലും മാറ്റിനിര്‍ത്തി ജീവിച്ചു. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴെങ്കിലും ഒന്നോടിവന്നു നോക്കുമ്പോള്‍,  കാണാനോ അറിയാനോ രണ്ടുപേര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല. നെറ്റിയില്‍ ചുളിവുകള്‍ വീണപ്പോള്‍ …  ആദ്യനര കണ്ടപ്പോള്‍ .. സിന്ദൂരം മാഞ്ഞപ്പോള്‍ .. കണ്ണാടിയിലെ അവള്‍ കൂടുതല്‍ അപരിചിതയായി.

ഒടുവില്‍ ഒരുദിവസം അതേ കണ്ണാടിയില്‍ ഒരുപാട് നേരം നോക്കിയിരുന്നു. ചുളിവുകള്‍ മാഞ്ഞ.. നരയില്ലാത്ത..സുന്ദരിയായ തന്നെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു. ഒട്ടിയ കവിളുകളെ തള്ളിനീക്കി ചുണ്ടുകള്‍ ചലിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണാടിയാവും ഒരുപക്ഷെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിച്ചത്.

അതിനുശേഷം അവളെ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ, കണ്ണാടിയ്ക്കഭിമുഖമായി അതേ ചിരി ഇന്നുമുണ്ട്. ഒരു പഴയ ഫോട്ടോയില്‍ .. അതില്‍ മാറാലകള്‍ വന്നു മറയ്ക്കരുതേ എന്നുമാത്രം കണ്ണാടിയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥന!

Posted in Notes, people, places, Uncategorized

കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങള്‍

പലതവണ ആ വലിയ ഇരുമ്പുകവാടത്തിന്‍റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരം അട്ടക്കുളങ്ങര വനിതാ ജയില്‍ . കറുത്ത ഗേറ്റില്‍ വലിയ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരിടുങ്ങിയ ലോകം. ചുറ്റിനും നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങള്‍ .. കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങള്‍ .. വാഹനങ്ങള്‍.. തിരക്കുകള്‍ .. വലിയ ഒരു മതിലും കറുത്ത കവാടവും വേര്‍തിരിച്ചുനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് എണ്‍പതോളം സ്ത്രീജന്മങ്ങളെ… വനിതാതടവുകാരെ..

രാവിലെ ഏഴു മണിയോടെ ”നമ്മള്‍ തമ്മില്‍” എന്ന ചാറ്റ്ഷോയ്ക്കു വേണ്ടി.. അറിയാത്ത ലോകത്തിന്‍റെ പടി കടന്ന് അകത്തേക്ക്!
വനിതാ പോലീസുകാരുടെയും ജയില്‍ അധികാരികളുടെയും ചിരിച്ച മുഖങ്ങള്‍ .. സൗഹൃദസംഭാഷണങ്ങള്‍ .. മുന്നോട്ടേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ അരയേക്കറോളം വരുന്ന ഒരു മുറ്റത്തിനുചുറ്റിനും കെട്ടിയ, നീളന്‍ വരാന്തയോടുചേര്‍ന്ന ജയില്‍ മുറികള്‍. .  ചാനലില്‍ നിന്നെത്തിയവര്‍ വലിയ ലൈറ്റുകളും ബോര്‍ഡുകളും അവിടിവിടെയായി സ്ഥാപിക്കുന്നുണ്ട്. അടുപ്പമുള്ള ഒരു മുഖം കണ്ടു.. ഡബ്ബിംഗ് ആര്‍ടിസ്റ്റ് ഭാഗ്യലക്ഷ്മി മാഡം. എപ്പോഴുമുള്ള ചിരി.. സൗമ്യമായ നോട്ടവും വര്‍ത്തമാനവും. വേറെയും അതിഥികളുണ്ട്.
കാക്കിസാരിയണിഞ്ഞ കുറേ വനിതകള്‍ അങ്ങിങ്ങായി നില്‍ക്കെ, വരാന്തയുടെ ഒരുഭാഗം നിറയെ കുറേപേര്‍.,  റിമാന്‍ഡിലുള്ളവര്‍ സാധാരണ വേഷങ്ങളിലും ശിക്ഷയനുഭവിക്കുന്നവര്‍ വെള്ള മുണ്ടും ബ്ലൗസിലും. . ചിലര്‍ക്ക് വെള്ള സാരി.

പിന്നീടുള്ള കുറേ മണി

ബിനിതയുടെ കവിത

ക്കൂറുകള്‍ അവരെ മുന്നിലിരുത്തി ചര്‍ച്ച. കുറേ പേര്‍ അവരുടെ ജയില്‍ മുറികളില്‍തന്നെയിരുന്നു. ക്യാമറകളെയല്ല, അതിനപ്പുറമുള്ള ഒരു വലിയ ലോകത്തെ, അവിടെ ജീവിക്കുന്ന.. അവരെ വെറുക്കുന്ന.. ശപിക്കുന്ന..ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കുവേണ്ടി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന കുറേപേരെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടാവും ചിലരൊക്കെ മാറിനിന്നത്.

തന്ത്രിക്കേസില്‍ കുപ്രസിദ്ധിനേടിയ ശോഭാജോണ്‍ മുതല്‍ ആരുമറിയാത്ത, അനാഥയായ, മാനസികനിലതെറ്റിയ ഒരു വൃദ്ധ വരെയടങ്ങുന്ന.. സ്ത്രീയുടെ കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങള്‍. കൊലപാതകം ചെയ്തിട്ടുള്ളവരില്‍ പലരും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവേണ്ടി ശിക്ഷ സ്വയമേറ്റുവാങ്ങിയവര്‍ .. സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെയും എടുത്തുകൊണ്ട് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ജീവന്‍ ബാക്കിനിന്ന് ജയിലറയില്‍ എത്തിയവര്‍ .. കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്താന്‍ , ഒരു വയര്‍ നിറയ്ക്കാന്‍ ശരീരം വിറ്റവര്‍ .. രണ്ടു കുപ്പി മദ്യം വെള്ളംചെര്‍ത്തു മറിച്ചുവിറ്റതിനു പിടിക്കപ്പെട്ടവര്‍.!.. !

കുറ്റവാളികളില്‍ പലര്‍ക്കും നിയമസഹായം ലഭിക്കാറില്ല.. അതിന് അവരുടെ കൈയില്‍ എന്തെങ്കിലും വേണ്ടേ.. സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുള്ള ഒരാളെയും അവിടെ കണ്ടുമില്ല!!

ആട് ആന്‍റ്ണി എന്ന കള്ളന്റെയും കൊലപാതകിയുടെയും നിയമപരമായി വിവാഹം ചെയ്യാത്ത രണ്ടു സ്ത്രീകള്‍ അവിടെയുണ്ട്. കുറ്റം- അയാള്‍ ഒളിവിലാണ്. ഇവരെയെ പോലീസിനു കിട്ടിയുള്ളൂ. ഈ രണ്ടു സ്ത്രീകളെ ചതിച്ചു കൂടെ താമസിപ്പിച്ച അയാള്‍ സിനിമാസ്റ്റൈലില്‍ വന്നുകീഴടങ്ങും എന്നാണ് ധാരണ! അതില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ജയിലില്‍ വന്നിട്ടാണ് പ്രസവിച്ചത്. ഒരുമാസം പ്രായമായ കുഞ്ഞിനേയും മടിയില്‍വച്ച് അലമുറയിട്ട്‌ കരഞ്ഞും.. തന്നെ അയാള്‍ക്ക്‌ മുന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊടുത്ത സ്വന്തം അമ്മയെ ശപിച്ചും അവളിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം. ഒരുപക്ഷെ ഒരു നിമിഷത്തെ തെറ്റുകൊണ്ട്..അല്ലെങ്കില്‍ തെറ്റായ സാഹചര്യം കൊണ്ട് ജീവിതം കൈവിട്ടുപോയവര്‍.. അവരുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിതം നരകതുല്യമാണോ?? ചിലര്‍ക്കുമാത്രം.
ചിലര്‍ക്ക് ജയില്‍ സുരക്ഷിതമായ ഒരു താവളമാണ്. അവിടെ ആരും അവരെ ഉപദ്രവിക്കാനെത്തില്ല..അവരുടെ ശരീരത്തിന് കണക്കുപറയില്ല.. പട്ടിണിയില്ല. പക്ഷെ, മറ്റുചിലര്‍ക്ക് ഓരോ ദിവസവും ഭീതിയാണ്.. പുറത്തു ജീവിക്കുന്ന പെണ്മക്കളെ ഓര്‍ത്ത്.. അവരുടെ ഭാവിയോര്‍ത്ത്. ചെയ്ത പാപത്തിന്‍റെ ആഴമറിഞ്ഞാല്‍പ്പിന്നെ ജീവിതം മരണതുല്യമാണ്.അവിടെ ജീവപര്യന്തവും തൂക്കുകയറും ഒന്നും മതിയാവില്ല.
അന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട ഓരോ സ്ത്രീയും നിര്‍ജീവമായ.. ചേതനയറ്റ..മനുഷ്യമനസ്സായിരുന്നു. ജയിലറയില്‍ സ്വന്തം കുഞ്ഞിന് മുലയൂട്ടുന്നവള്‍ക്ക് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കാണുമോ? ജീവപര്യന്തം കഴിയാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കെ.. ആരോരുമില്ലാത്ത, മാനസികനില തെറ്റിയ ആ വൃദ്ധയ്ക്ക് സന്തോഷം കാണുമോ? അറിയില്ല.

പരിപാടി കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവരെല്ലാം അടുത്തുവന്നു സംസാരിച്ചു.. ചിലര്‍ ടിവിയില്‍ കണ്ട പരിചയത്തില്‍.. മറ്റുള്ളവര്‍ വെറുതെ നോക്കിനിന്നു. ബിനിത എന്ന തടവുകാരി കവിതകള്‍ എഴുതാറുണ്ട്.. ചരിത്രത്തില്‍ ബിരുദാനന്തരബിരുദം എടുത്ത ആ സ്ത്രീ ഒരു ചെറിയ കടലാസുകഷണം കൈയില്‍ തന്നു. തിരികെ കാറില്‍ വീട്ടിലേക്കു വരുമ്പോള്‍ അവരുടെ ഇടറിയ ശബ്ദവും കരച്ചിലും, കൂടെ കുറേ കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങളും…

ഒരുപക്ഷെ അവരുടെ സ്ഥാനത്ത്‌ സ്വയം സങ്കല്‍പ്പിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ഈ വലിയലോകം പതിയെ കറുത്തിരുണ്ട്‌ വരും.. എന്നിട്ട് ആ വലിയ ലോകത്തിന്‍റെ ചുറ്റിനും വലിയ ഒരു മതിലും ഒരു കറുത്ത കവാടവും പൊങ്ങിവരും.. വലിയ അക്ഷരങ്ങളില്‍ അവിടെയും എഴുതണ്ടേ..ഇങ്ങനെ.. “വനിതാ ജയില്‍:”””

Posted in nostalgia, Notes, people, places, writer

ഒളിത്താവളങ്ങള്‍

 ഓടിയൊളിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കുറേ സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന, ഓര്‍മ്മിക്കാതെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ചിലയിടങ്ങള്‍. അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടുമുതല്‍ കിടപ്പറ, കുളിമുറി, സ്വന്തം വണ്ടി, സ്ഥിരം പോകാറുള്ള ദേവാലയങ്ങള്‍, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചുമലുകള്‍  അങ്ങനെയങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് നമ്മള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മറക്കുന്ന.. തിരിച്ചു പരാതി പറയാതെ നമ്മള്‍ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ചില മനസ്സുകള്‍.

കുട്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാവരോടും പിണങ്ങിമാറി ഓടിമറഞ്ഞത് എവിടേക്കായിരുന്നു..?! തട്ടിന്‍പുറത്തെ പഴയ പത്രക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍.. വിതുമ്പലോടെ കാല്‍മുട്ടോടുചേര്‍ത്തു മുഖമമര്‍ത്തി കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളിയും പരാതികളായി താഴോട്ടുപതിച്ചു. പതിയെപ്പതിയെ എങ്ങലടി മാറുമ്പോള്‍ ചുറ്റും നോക്കി ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേല്‍ക്കും. താഴെ തന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്ന വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ലോകത്തേക്ക് പടികളിറങ്ങും.

അടുത്ത പിണക്കം വരെ വിട !!

കുറേക്കൂടി വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ മറ്റൊരിടം കിട്ടി.  അടുത്തുള്ള അയ്യപ്പന്‍റെ അമ്പലത്തിലെ കല്ലുപാകിയ പടികള്‍.  അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് വലിയ ഒരു ചെമ്പകം നില്‍പ്പുണ്ട്.  മിക്കപ്പോഴും അവിടമാകെ പൂക്കള്‍ വീണുകിടപ്പുണ്ടാവും. പടികള്‍ക്കിടയിലെ മണ്ണിന്‍റെ മുകളില്‍ ഇളമ്പച്ച നിറത്തില്‍ നന്നേ പൊക്കം കുറഞ്ഞ കുഞ്ഞുചെടികള്‍. അധികമാരും വരാത്ത ഒരു ചെറിയ അമ്പലമാണ്.  പടികളിലിരുന്നാല്‍ അങ്ങുദൂരെ മാറി സര്‍പ്പക്കാവുകാണാം.  അമ്മ വിലക്കിയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ആ തൊടിയിലൂടെ പോയിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലും അതേവഴി കയറുന്നതു കണ്ടാല്‍പ്പിന്നെ അയാള്‍ കാവുകടന്നു പോണവരെ അങ്ങോട്ടുതന്നെ നോക്കിയിരിക്കും. ഇങ്ങനെ എത്രപേര്‍ക്ക് എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ കാവലിരുന്നിട്ടുണ്ട് !

അമ്പലത്തിന്‍റെ പടികള്‍ക്കു നല്ല തണുപ്പാണ്. ഒരു മഴ കഴിഞ്ഞു ചെന്നാല്‍പ്പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. മിനുസപ്പെടുത്താത്ത കല്ലുകളിലെ കുഴികള്‍ക്കിടയില്‍ കണ്ണുനീരുപോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളം കെട്ടിക്കിടപ്പുണ്ടാവും. അതിലേക്കു കൈയ്യിടുമ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ താനെ അടയും.. ചിരിക്കും. അവിടിരുന്നു പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പാട്ടുപാടിയിട്ടുണ്ട്.. പൂക്കള്‍ കൂട്ടിയെടുത്ത് അമ്പലക്കുളത്തിലേക്ക് വാരിയെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

നാട്ടില്‍ നിന്ന് താമസം മാറിയപ്പോള്‍ പിന്നീട് കോളേജ് ലൈബ്രറിയിലെ ഒരു കോണില്‍ നീക്കിയിട്ട മേശയിലും കസേരയിലും പിന്നെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലുമായി അതേ തണുപ്പും സുഗന്ധവും ഓര്‍ത്തെടുത്തു.

ഒന്നും മറ്റൊന്നിനു പകരമാവില്ല !! സത്യം !!

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം എ സി യിട്ട, ഇംപോര്‍ട്ടഡ് ഫര്‍ണീച്ചറുകള്‍ നിരത്തിയിട്ട കോഫിഷോപ്പില്‍, മാറിമാറി ഉപയോഗിക്കുന്ന മുന്തിയയിനം എയര്‍ഫ്രെഷ്നെറുകളില്‍ പുതിയ താവളങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുമ്പോള്‍.. അങ്ങുദൂരെ അതേ തട്ടിന്‍പുറവും അയ്യപ്പന്‍കാവും ചെമ്പകവും ഒരുപക്ഷേ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും .

ഞാനെന്ന ഈ ശരീരം കത്തിയമര്‍ന്നു ചാരമാവുമ്പോള്‍.. അടുത്ത കാറ്റതിനെ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്ത്, പരാതികളില്ലാത്ത , ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും ഇടകലര്‍ന്ന അതേ ഇടങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകട്ടേ .