നിശയിലെ കരിനീലനാമ്പുകള്‍

  വീടിന്‍റെ പടിഞ്ഞാറേ തൊടിയില്‍ ഇളകിയാടുന്ന മുരിങ്ങ കണക്കെ തനിക്ക് മുന്നില്‍നിന്നും നിസംഗതയോടെ ഗേറ്റുകടന്ന്‍ ആടിയാടി നടന്നകലുന്ന അനിയനെ നോക്കിയിട്ട് അഭിലാഷ് അയാളുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പോയി. രാധിക മൂന്നുവയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള അവരുടെ മകള്‍ക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് നഴ്സറി പദ്യങ്ങള്‍ ചൊല്ലിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഭിലാഷ് കതകടച്ചതും കുട്ടി മെത്തയില്‍ എഴുന്നേറ്റ് അച്ഛനെ നോക്കി നിന്നു. “ഉപദേശിച്ചു നന്നാക്കേണ്ട പ്രായം കഴിഞ്ഞു അഭീ..” ഭര്‍ത്താവിന്റെ മുഖത്തെ നിസ്സഹായത മനസിലാക്കി രാധിക പറഞ്ഞു. “അമ്മയെ ഓര്‍ത്തുമാത്രേ ഞാന്‍ വിഷമിക്കുന്നുള്ളൂ. എല്ലാം സഹിക്കുന്നത് അവരാണ്. അച്ഛനുള്ളപ്പോള്‍ അമ്മയെ കരഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ല ഞാന്‍.” അഭിലാഷിന്റെ ശബ്ദമിടറി. “ഇത്തവണയെങ്കിലും മനസമാധാനത്തോടെ തിരിച്ചുപോകാമെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. ഇതിപ്പോ എത്രാമത്തെ ജോലിയാ ഇങ്ങനെ നശിപ്പിക്കുന്നത്. ക്ഷമയില്ല.. കൂടെ മദ്യവും മുന്‍കോപവും. അവന്‍ രക്ഷപെടില്ല രാധികാ..” “ഒന്നുകൂടി റീഹാബിലിറ്റെഷന്‍ നോക്കിയാലോ? ആനന്ദ് കൃത്യമായി മെഡിസിന്‍ കഴിച്ചിരുന്നേല്‍ ശരിയായേനെ.” “ഇല്ലടോ..രണ്ടു തവണ പോയിട്ട് ഒരാഴ്ച കൂടെ അവനവിടെ… Read More

നീലസാരിയും കണ്മഷിയും സിന്ദൂരവും

  മുട്ടറ്റംവരെ നില്‍ക്കുന്ന പുല്ലിനിടയിലൂടെ ഇളംനീല സാരിയില്‍ അവള്‍ പതിയെ നടന്നു നീങ്ങി. കാടിന്‍റെ ഒത്തനടുക്കാണെന്ന് തോന്നും.. ചുറ്റിനും.. ചീവിടിന്റെ കരച്ചിലും.. കിളികളും.. പിന്നെ ദൂരെയെവിടെയോ വന്യജീവികളുടെ അലര്‍ച്ചയും. അതിരാവിലെ.. താമസിക്കുന്ന റിസോര്‍ട്ടിന്റെ കോട്ടേജില്‍ നിന്നും കാട്ടരുവികള്‍ താണ്ടി മൂന്നു കിലോമീറ്ററോളം നടന്നാല്‍ ഇതേ സ്ഥലത്തെത്തും. ഇവിടെ പാറക്കെട്ടുകളില്‍ നിന്നും ഉറവയിറ്റു വീഴുന്നുണ്ട്. ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പ് രണ്ടു തവണ ഇവിടെ വന്നു താമസിച്ചതിന്റെ പരിചയം.. ചതുപ്പ് കുറഞ്ഞ വഴികളും തണുപ്പ് കൂടിയ പാറക്കെട്ടുകളും.. ആഴം കുറഞ്ഞ അരുവികളും അവള്‍ക്ക് നന്നായറിയാം.കുറെയേറെ നടന്നപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു.. ചെറിയ പുഞ്ചിരി കാണാനായി. അനുരാഗവും അതിന്‍റെ തിരിച്ചറിവും കാട്ടുമരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി.. മൈലുകള്‍ താണ്ടി വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ ഇങ്ങോടിയെത്തിയത് ഇതേ തിരിച്ചറിവിന് വേണ്ടിയാണ്. ആദ്യയാത്രകളില്‍ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന അനുരാഗത്തിന്റെ ആള്‍രൂപം ഇന്നില്ല.. പകരം പലതവണകളായി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത കാരണങ്ങളുണ്ട്. തനിയേ.. വളരെ പതുക്കെ.. ആദ്യമായി സാരിയുടുത്തത് ഇന്നലെയുറങ്ങിയ… Read More

പ്രണയം

മുപ്പതാണ്ടുകള്‍ക്കുമുന്‍പ്.. മഞ്ഞും മണ്ണും മാനവും ഏറെ തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന ഒരു നാട്ടില്‍. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം. കണക്കുപുസ്തകത്തില്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചുകൊണ്ട് സലിം. പലചരക്കുകടയില്‍ കുറച്ചുപേര്‍ അതുമിതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. സലിമിന്‍റെ ശ്രദ്ധ അങ്ങുദൂരെ റോഡിന്‍റെ വളവിലാണ്. വാച്ചിലെ വിറയ്ക്കുന്ന സൂചികളും കണ്ണുകളിലെ തിടുക്കവും ഇടയ്ക്കിടെ കൂട്ടിമുട്ടുന്നുണ്ട്.പത്തുമിനിട്ട് കഴിഞ്ഞ് കാഹളം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ബസു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അയാള്‍ ധൃതിയില്‍ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തിറങ്ങി. ഇമചിമ്മാതെ ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ അയാള്‍ മനസിലാക്കി.. അവളില്ല. പകരം തന്നെ നിസംഗതയോടെ നോക്കിയ ഒന്നുരണ്ടു മുഖങ്ങള്‍ അയാളെ തെല്ലൊന്നു പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. ”മുരളി.. നീയൊന്നു കടയിലിരിക്ക്.. ഞാനിപ്പോ വരാം” അയാള്‍ റോഡുമുറിച്ചുനടന്നു. അവള്‍ എല്ലാദിവസവും പോകുന്ന വഴിയേ.. കോടമഞ്ഞില്‍ മറഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നു. വാപ്പ ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്ന ഒരാഴ്ച അയാള്‍ ഈ വഴി വന്നതേയില്ല. പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസും കുരിശുപള്ളിയും കഴിഞ്ഞ് പഞ്ചായത്ത് റോഡിലൂടെ.. കുത്തനെയുള്ള കയറ്റം. ഇരുവശത്തും കാട്ടുപൂക്കള്‍ തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചുനിന്നു…. Read More

പ്രകൃതി

പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് പാഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോള്‍ ട്രെയിന്‍ മെല്ലെ ഓടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.  രാവിലേമുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നും കൃത്യമായി നടക്കുന്നില്ല.  ജോലിയില്‍ വലുതായി ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.. പ്രാതല്‍ കഴിച്ചില്ല.. ദാ.. ഒരു കണക്കിന് ജീവന്മരണ പോരാട്ടത്തിലൂടെയാണ് തിരിച്ചുള്ള ട്രെയിന്‍ കിട്ടിയത്. ആകെയുള്ള ഒരേയൊരു എ.സി കോച്ചില്‍ ഒരു സീറ്റുപോലും ഒഴിവില്ല. ടി.ടി.ഐ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സീറ്റുവരെ ദാനം നല്കിനില്‍ക്കുന്നു!   പട്ടിണിയും ചൂടും വല്യ ചേര്‍ച്ചയാണ്.  തൊട്ടപ്പുറത്ത് വനിതകള്‍ക്കുള്ള കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ ഇത്തിരി സ്ഥലം കിട്ടി.  ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് വീശുന്ന കാറ്റില്‍ ഉറക്കഗുളിക ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാവും… അവനവന്‍റെ ബാഗും സഞ്ചിയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു..മനസില്ലാമനസ്സോടെ പലരും മയങ്ങിതുടങ്ങി.  കണ്ണോടിച്ചു നോക്കിയാല്‍ പലനിറങ്ങളില്‍ ജീവിതം കാണാം.  പ്രസരിപ്പ് നിറഞ്ഞ കവിളുകളില്‍.. കാച്ചെണ്ണ തിളക്കം കൂട്ടുന്ന നെറ്റിയില്‍.. ശോഷിച്ച കൈകളില്‍.. വിണ്ടുകീറിയ പാദങ്ങളില്‍.. ഒരേപേരുകൊണ്ട് കോര്‍ത്തിണക്കിയ പ്രകൃതിയുടെ മറ്റൊരു പതിപ്പ്!   പ്രകൃതി!  എന്‍റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നു.  അടുത്ത ഒരു മണിക്കൂറില്‍ ഞാനത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.  ചുരുണ്ടിരുണ്ട മുടിയാണവള്‍ക്ക്. കണ്‍പീലികള്‍ക്കിടയിലെ വേദന ഞാന്‍ കണ്ടു. ചൂടുകാറ്റ്… Read More

മാപ്പ്

               ഇതൊരു പഴയ ലോഡ്ജാണ്. ടൌണിലെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനോട് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എപ്പോഴും ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വന്നും പോയുമിരിക്കും. രണ്ടു വര്‍ഷമായി ഒരുപാട് തവണ അയാളീ ലോഡ്ജില്‍ താമസിക്കുന്നു. രണ്ടു മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍, ഏതെങ്കിലും ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഒരു കൊച്ചു ബാഗില്‍ ഒരു ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടുമെടുത്തു വീടും പൂട്ടിയിറങ്ങും.   വെളുപ്പിനെ തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ വണ്ടിനിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ കണ്ണുതുറന്നിരിപ്പുണ്ടാവും. അയാള്‍ക്കുറക്കമില്ല.  ഇനി ഉറങ്ങിയാല്‍ ദുസ്വപ്നം കണ്ടുണരും. മുന്നിലുള്ള ബര്‍ത്തുകളില്‍ സുഖമായുറങ്ങുന്നവരെ നോക്കി അയാളങ്ങനെയിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ജനാലയ്ക്കു പുറത്തുകൂടി ഓടിയകലുന്ന രാത്രിയെക്കാണും. ലോഡ്ജിനു മുകളിലത്തെ സ്ഥിരമായി താമസിക്കുന്ന ഒരു മുറിയില്‍ അയാളുടെതായി വീട്ടില്‍നിന്നും കൊണ്ടുവന്നു തൂക്കിയ ഒരു കണ്ണാടിയും  സോപ്പുപെട്ടിയുമുണ്ട്.                                … Read More

കറുത്ത പ്രതിരൂപങ്ങള്‍

പലതവണ ആ വലിയ ഇരുമ്പുകവാടത്തിന്‍റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരം അട്ടക്കുളങ്ങര വനിതാ ജയില്‍ . കറുത്ത ഗേറ്റില്‍ വലിയ വെളുത്ത അക്ഷരങ്ങളില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരിടുങ്ങിയ ലോകം. ചുറ്റിനും നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങള്‍ .. കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങള്‍ .. വാഹനങ്ങള്‍.. തിരക്കുകള്‍ .. വലിയ ഒരു മതിലും കറുത്ത കവാടവും വേര്‍തിരിച്ചുനിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നത് എണ്‍പതോളം സ്ത്രീജന്മങ്ങളെ… വനിതാതടവുകാരെ.. രാവിലെ ഏഴു മണിയോടെ ”നമ്മള്‍ തമ്മില്‍” എന്ന ചാറ്റ്ഷോയ്ക്കു വേണ്ടി.. അറിയാത്ത ലോകത്തിന്‍റെ പടി കടന്ന് അകത്തേക്ക്! വനിതാ പോലീസുകാരുടെയും ജയില്‍ അധികാരികളുടെയും ചിരിച്ച മുഖങ്ങള്‍ .. സൗഹൃദസംഭാഷണങ്ങള്‍ .. മുന്നോട്ടേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ അരയേക്കറോളം വരുന്ന ഒരു മുറ്റത്തിനുചുറ്റിനും കെട്ടിയ, നീളന്‍ വരാന്തയോടുചേര്‍ന്ന ജയില്‍ മുറികള്‍. .  ചാനലില്‍ നിന്നെത്തിയവര്‍ വലിയ ലൈറ്റുകളും ബോര്‍ഡുകളും അവിടിവിടെയായി സ്ഥാപിക്കുന്നുണ്ട്. അടുപ്പമുള്ള ഒരു മുഖം കണ്ടു.. ഡബ്ബിംഗ് ആര്‍ടിസ്റ്റ് ഭാഗ്യലക്ഷ്മി മാഡം. എപ്പോഴുമുള്ള ചിരി.. സൗമ്യമായ നോട്ടവും വര്‍ത്തമാനവും…. Read More

ഒളിത്താവളങ്ങള്‍

 ഓടിയൊളിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കുറേ സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന, ഓര്‍മ്മിക്കാതെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ചിലയിടങ്ങള്‍. അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടുമുതല്‍ കിടപ്പറ, കുളിമുറി, സ്വന്തം വണ്ടി, സ്ഥിരം പോകാറുള്ള ദേവാലയങ്ങള്‍, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചുമലുകള്‍  അങ്ങനെയങ്ങനെ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് നമ്മള്‍ ഉപയോഗിച്ച് മറക്കുന്ന.. തിരിച്ചു പരാതി പറയാതെ നമ്മള്‍ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ചില മനസ്സുകള്‍. കുട്ടിക്കാലത്ത് എല്ലാവരോടും പിണങ്ങിമാറി ഓടിമറഞ്ഞത് എവിടേക്കായിരുന്നു..?! തട്ടിന്‍പുറത്തെ പഴയ പത്രക്കെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍.. വിതുമ്പലോടെ കാല്‍മുട്ടോടുചേര്‍ത്തു മുഖമമര്‍ത്തി കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും അടുത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളിയും പരാതികളായി താഴോട്ടുപതിച്ചു. പതിയെപ്പതിയെ എങ്ങലടി മാറുമ്പോള്‍ ചുറ്റും നോക്കി ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ എഴുന്നേല്‍ക്കും. താഴെ തന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്ന വെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ലോകത്തേക്ക് പടികളിറങ്ങും. അടുത്ത പിണക്കം വരെ വിട !! കുറേക്കൂടി വളര്‍ന്നപ്പോള്‍ മറ്റൊരിടം കിട്ടി.  അടുത്തുള്ള അയ്യപ്പന്‍റെ അമ്പലത്തിലെ കല്ലുപാകിയ പടികള്‍.  അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് വലിയ ഒരു ചെമ്പകം നില്‍പ്പുണ്ട്.  മിക്കപ്പോഴും അവിടമാകെ പൂക്കള്‍ വീണുകിടപ്പുണ്ടാവും. പടികള്‍ക്കിടയിലെ മണ്ണിന്‍റെ മുകളില്‍ ഇളമ്പച്ച നിറത്തില്‍… Read More