Kavitha Nair

Poem/English/My Man

image

His voice entered like a sword into me
He looked cold and poised
Yet had lost all the charm and the glory
He was there, standing like old times..
Grown hair, grey streaks and engorged body..
Reminded nothing of the man I knew
But I cudnt stop searching..
He was coming closer
I could see that small scar on his eyebrows..
From one of the ramblings we did..
I saw the tiny mole under the lower lip..
Where my fingers used to roll around..
There he is !
The man. The lover.
My intersection of dreams.

We cudnt smile
We cudnt touch
Yet we stood there.
Since we were dead,
And we were dead forever.

Love@the balcony

Poem/English/Love in the dark

For the unfathomable kisses
And those timorous scratches on our bodies !
For them !
You woke up today,
To undress my faith in love
Then plunder those dreams I caressed

You man.
It was on your chest I dreamt
It was you I caressed
How can I not call you silly
You shall see yourself sinking

Untill I see those lips in pale blue.

Love@thebalcony

കുറിപ്പുകൾ- ഒൻപത്

നീളൻ വിരലുകൾ നൂറുനൂറു വർഷങ്ങൾ പഴയമയുള്ള കൂറ്റൻ വാതിലിൽ തടവിമാറവേ, നിശബ്ദത ഭേദിച്ച് പ്രാവുകളുടെ ഒരു കൂട്ടം ചിറകടിച്ചുകൊണ്ടു കടന്നുപോയി. പഴയ കോട്ടയുടെ ഭീമമായ നടുമുറ്റത്ത് നിന്നു നോക്കിയാൽ ചുറ്റിനും ഒരേപോലെയുള്ള നിരവധി മുറികൾ. എല്ലായിടത്തും ചുവർചിത്രങ്ങൾ. പന്ത്രണ്ട് റാണിമാരെ പാർപ്പിച്ചിരുന്ന അകത്തളങ്ങൾ. വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ അവർ കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്ന കല്ലുകൊണ്ടുള്ള മണ്ഡപം. എറ്റവും മുകളിലായി മഹാരാജാവിന്റെ കിടപ്പറ. അവിടെനിന്നും താഴെയുള്ള മുറികളിലേയ്ക്കു ഇറങ്ങിവരാനുള്ള പ്രത്യേക പടവുകൾ. പരിചാരകരായി ഇടനാഴികളിൽ നിൽക്കുന്ന ഭിന്നലിംഗക്കാർ , അരക്ഷിതമായ ഒരു വലിയ രാജമനസ്സിന്റെ നീണ്ട ഉദാഹരണം.

കാമാത്തിപ്പുരയുടെ സമ്മ്റുദ്ധമായ മറ്റൊരു പതിപ്പ്. 

കോട്ടവളപ്പിനപ്പുറം ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ അനേകം ചെറിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഈ റാണിമാർ പണികഴിപ്പിച്ചിരുന്നത്രേ.. സ്വന്തം മുറികളിൾ നിന്നും പല്ലക്കിലേറി സ്വതന്ത്രമായ വഴിയോരങ്ങളിലൂടെ കുറച്ചുസമയം യാത്ര ചെയ്യാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഭക്തിയെ കൂട്ടുപിടിച്ചവർ.

വർണ്ണങ്ങൾ വിതറിയ പുതുവസ്ത്രങ്ങൾ അവരെ അണിയിപ്പിക്കുംനേരം നിർവ്വികാരതയൊടെ കൂട്ടിമുട്ടിയ പരിചാരകരുടെ നോട്ടങ്ങളിൽ, ശൂന്യത, ഇരുട്ട് പിന്നെ എറ്റവും മുകളിലുള്ള മുറിയിൽ നിന്നും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഇറങ്ങിയെത്താവുന്ന ആർത്തിപൂണ്ട ശരീരത്തിന്റെ വിക്രിയകൾ.

തലയ്ക്കു മുകളിലൂടെ കോട്ടയെ വലംചുറ്റി ആഘോഷപൂർവ്വം പറന്നുനടക്കുന്ന പ്റാവിൻ കൂട്ടം മണ്മറഞ്ഞ ആരൊക്കെയോ ആണെന്നു തോന്നി.

Palace-of-Man-Singh-in-Amber-Palace-complex.jpg-nggid043018-ngg0dyn-720x560x100-00f0w010c010r110f110r010t010

2015 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2015 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 29,000 times in 2015. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 11 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Wish if you can take me back /Poem/ English

Wish if you can take me back
Through the same wound,
There I hv been placid,
Bleeding but breathing.

Tell me where is that place distant and cold
Where you planted my vigour and soul

Amuse me or else take me back
Through those dark dusty roads
I hv been your child
I hv been your sin

Its your turn to pay me back..

Poem / English / When did you stop dreaming me

When did you stop dreaming me..!

By this side of grey stones..
Where I am in delirium..
Where I am feeble..

Would you visit me this time
Before the bones decay and teeth disappear..
Would you let my tangled hair catch you
To witness that unwhole smile with a pinch of melancholy

Your glowing body will tell me stories
Those florid love bites will stab me again..

Love!  you might even forget to bring lilies..
no wonder !

When did you stop dreaming me !

കുറിപ്പുകൾ-എട്ട്

ഒരു ബലൂണിൽ നിറയ്ക്കാനുള്ള വായുകൂടി നമ്മുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കാനാവതില്ല. ഒരു കുംബിൾ വെള്ളം ഒരു ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ നമ്മുടെയുള്ളിൽ നിൽക്കില്ല. ഈ ഭൂമിയിൽ ദിവസങ്ങൾ ആർക്കു കൂടുതൽ എന്ന് എനിക്കോ നിനക്കോ അറിയില്ല.ഇതു മൂന്നും , ഇതു മൂന്നും മതി ആർക്കും ആരുടെയും വായടപ്പിക്കാൻ.

കണ്ട പ്രകാശവും ഇരുട്ടും, കൊണ്ട കാറ്റും മഴയും ,കാണാത്ത പ്രണയവും , കണ്ടുമറന്ന ചിരിയും കണ്ണീരും.

ജീവിതം എനിക്കും നിനക്കും ഒരേപോലെയല്ല. കാരണം നമ്മുടെ കാഴ്ച്ചകൾ വേറെയാണ്.  മരണത്തിൽ ഞാൻ സുഖം പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, നീ വെറുതേ ജീവിതമവസാനിപ്പിക്കുന്നു. കാരണം എന്റെ കണ്ണുകളടഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നീയ്യൊ??4

 

 

കുറിപ്പുകൾ – ഏഴ്

ചില മരണങ്ങൾ സ്വപ്‌നങ്ങൾ തകരുമ്പോഴാണ്..  ജീവനറ്റ സ്വപ്‌നങ്ങൾ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പൊന്തിപ്പറക്കും.  അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ നീലാകാശം നിറയെ ഗതാഗതതടസ്സമാണ്. കുരുക്കിൽ കൂട്ടിമുട്ടി ഒന്ന് രണ്ടെണ്ണം കുറച്ചു മുന്നേ എന്റെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ വീണു. ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.. മറ്റേതു അതിനെക്കാൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു. രണ്ടു വര്ഷം മുന്നേ പടച്ചു-കൊന്നു  വിട്ടതാണ്.

ഇന്നാണ് അഭിമാനം തോന്നിയത്. ആകാശത്ത് ഒരു കൊട്ടാരം കെട്ടാനുളള ത്രാണിയുണ്ടേയ് ! ഞാൻ ഇവിടെ ദുഃഖപുത്രിയാണേലും മാനത്ത് സ്വപ്നങ്ങളുടെ രാജകുമാരിയാണ്‌ 🙂 

കുറിപ്പുകള്‍-ആറ്

damsel5

പലതരം പ്രണയങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ  ഒന്നാണ് എന്‍റെത്.

ആര്‍ക്കും പിടികൊടുക്കാതെ എനിക്ക്തന്നെ ഒരു മിഥ്യയായി അതിങ്ങനെ ജീവിച്ചുമരിക്കും. എനിക്കുമുന്നേ അതു മരിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അതിനു ഞാനൊരു മനോഹരമായ റീത്ത് സമര്‍പ്പിക്കും. പൂക്കളില്ലാത്ത , ഇലകളില്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേകതരം റീത്ത്. അതിലേയ്ക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം തിരഞ്ഞെടുക്കും.

എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ ആദ്യത്തെ കുപ്പായം, വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ ഞാനതില്‍ പാകിയ മുല്ലപ്പൂ ഗന്ധം, അതിരാവിലെ കിടക്കയില്‍ നിന്നും പെറുക്കിയെടുത്തിരുന്ന എന്‍റെ കൊഴിഞ്ഞ മുടിയിഴകള്‍, എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ മുന്‍ശുണ്ഠിയില്‍ ചിതറിവീണ കുപ്പിച്ചില്ലുകള്‍, എന്‍റെ ശരീരത്തിലെ കരിഞ്ഞ പാടുകള്‍ മാറ്റുവാന്‍ ഉപയോഗിച്ചുപോന്ന ലേപനത്തിന്‍റെ ഒന്‍പതു കാലിട്യൂബുകള്‍, എന്‍റെ പ്രണയത്തിന്‍റെ അവസാന നാളുകളിലെ നുരയും പതയും പട്ടിണിയും തൂത്തെടുത്ത തൂവാലകള്‍.. അങ്ങനെ ഈ ലോകത്തില്‍ ആരാലും സമര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും മനോഹരമായ റീത്തുമായി ഞാന്‍ നില്‍ക്കും.

പലതരം പ്രണയങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ ഒന്നാണ് എന്‍റെത്.

കുറിപ്പുകള്‍-അഞ്ച്

parched-gulch-ab0ccc74e803a404967a861160a9d9f15497c50f-s900-c85

കരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തേക്കിന്‍റെ ഇലകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ ചവിട്ടിയപ്പോള്‍ ആ പ്രദേശമാകെ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നപോലെയായി. ഇടയ്ക്ക് വീശിയടിക്കുന്ന ചൂടുകാട്ടില്‍ പഞ്ഞിക്കായകള്‍ തോടില്‍ നിന്നും വിണ്ടുകീറി പുറത്തേക്ക് വന്നു.  ഒരു വേനല്‍മഴയ്ക്കിടെ ജനിച്ചു വീണതുകൊണ്ടോ ഓരോ വേനലിലും ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ വിട്ടുപിരിയുന്നതുകൊണ്ടോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ വിണ്ടുകീറിയ മനസ്സുമായി ,വരണ്ട തൊലിപ്പുറത്തെ കറുത്ത പൊണ്ണന്‍ മറുകുകള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത സ്നേഹമുള്ളതുകൊണ്ടോ..  വേനല്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.

വേനല്‍..

അമ്മ വയറ്റിലെ

ചാണകം മെഴുകിയ ചായ്പ്പിലെ

സ്കൂള്‍ തിണ്ണയിലെ

ആല്‍ത്തറയിലെ- തണുപ്പ് ഇനിയില്ല

ഇനി വേനല്‍ മാത്രം.